Afhverju einblína menn enn á álver?

Það eru mörg álver á landinu. Og þau nota mikla raforku. Hvorki meira né minna en sjötíu prósent af allri raforku sem framleidd er í landinu. Þrír dropar af hverjum fjórum sem renna í gegnum virkjanirnar og til sjávar fara þannig til stóriðjunnar.

Þetta er nú þó nokkuð. Þrátt fyrir að möguleikum til virkjana fari fækkandi, hvað þá virkjanakostum sem full sátt er um, eru uppi áform um að fjölga og stækka álverin enn.

En hvað fáum við út úr þessu. Lausleg gúgglun skilar þessu frá Samtökum álframleiðenda:

Um 40% af heildarútflutningstekjum álfyrirtækjanna er varið til kaupa á raforku, annarri innlendri vöru og þjónustu og til greiðslu launa og opinberra gjalda á Íslandi. Þetta samsvarar um 70 milljörðum króna á síðasta ári.

Við vitum að raforkan hefur verið seld á útsöluprís, skattar á áliðnaðinn eru ekki háir, laun eru lág á Íslandi (a.m.k. miðað við Norður-Evrópu) o.s.frv. Álfyrirtækin hafa það ekki slæmt á Íslandi. En öll eru þau erlend, hagnaðurinn, gróðinn fer því úr landi. Eðlilega.

En viljum við halda áfram á þessari braut? Er bara ekki nóg komið af áleggjum í körfunni?

Skoðum hvað annað við erum að gera. Það kom frétt um það um daginn að átta daga myndataka vegna stórmyndar Ridley Scott hefði skilið eftir sig 740 milljónum í gjaldeyri. Nokkru seinn koma svo frétt um að Iceland Airwaves sem stóð í fimm daga hefði skilað 700 milljónum króna í gjaldeyri úr vösum gestanna. Einn og hálfur milljarður króna á tæplega hálfum mánuði.

Til sölu var íslenskt landslag og íslensk tónlist og skipulagsgáfa tónlistarhátíðarforsvarsmannanna.

Hvað nú ef eitthvað viðlíka væri í gangi allt árið? Ef íslenskt landslag (sem er náttúrulega selt 540 þúsund erlendum gestum á hverju ári) og íslensk menning, tónlist eða hvað annað, halaði nú þetta inn á ársbasis. Þá myndi það skila 36 milljörðum króna. Ef við næðum að tvöfalda það þá slær það út áliðnaðinum og gott betur. 72 milljarðar á ári. Dágóð summa. Það hlýtur að vera raunhæft að hægt sé að auka þennan þátt og viðlíka þætti. En þá þarf að fjárfesta í því.

Hvað ætli þyrfti að fjárfesta mikið til að gera þetta að veruleika? Myndi fjárfestingarkostnaðurinn vera á pari við eitt álver? Eina Kárahnjúkavirkjun? Eða væri hægt að fjárfesta í landslagi og menningu fyrir brot af hundruða milljarða fjárfestingu í álverum og virkjunum og fá miklu meira út úr því?

Þetta eitthvað annað liggur þarna og bíður eftir að vera hirt upp. Nema það sem búið er að hirða upp einsog kvikmyndataka, auglýsingamyndataka, ferðamennska, kvikmyndahátíðir og Iceland Airwaves hafa gert.

Kannski eru menn ekkert að einblína á álver. Kannski er það bara hávær minnihluti sem kemst að í fjölmiðlum með kröfur sínar? Gæti það verið?
-