Íslendingseðli?

Hún sló mig svolítið fréttin um að því hefði verið frestað að samþykkja hækkun á framlagi til AGS. Um er að ræða hækkun á beinu framlagi og hækkun á því sem væri til reiðu fyrir sjóðinn frá Íslandi myndi á því reynast þörf.

Þetta lýsir hugarfari sem mér finnst alltof mikið einkenna marga á Íslandi alltof oft þessa dagana. Við erum nýbúin að fá aðstoð frá AGS og nokkrum nágrannalöndum (gleymum hvorki Póllandi né Færeyjum þótt forsetinn geri það). Aðstoð sem skipti algerum sköpum fyrir Íslendinga. Án hennar hefði hversdagurinn ekki haldið áfram að vera einmitt það. Við hefum ekki getað staðið við skuldbindingar okkar, orðið óreiðuþjóð. Fyrir utan alskyns vandræði með innflutning og útflutning og hið daglega líf almennt.

En nú þegar blikur eru á lofti víða um heim og þörf að styrkja AGS. Þannig að sjóðurinn geti komið öðrum til hjálpar þá er hér fullt af fólki sem vill það ekki.

Þetta virðist vera sama fólkið sem taldi sjálfsagt að fá aðstoð og ekki bara það heldur kvartaði og kveinaði og varð móðgað yfir því að aðstoðin kæmi ekki bara strax, að hún væri ekki meiri og verst af öllu þóttu sumum að aðstoðin væri skilyrt. Það var nú meiri móðgunin. Fólkið móðgaðist af því að sá sem ætlaði að láta okkur fá "böns of monní" vildi tryggja að við héldum ekki áfram að haga okkur einsog við gerðum áður, sem einmitt leiddi okkur í þau vandræði sem við enn erum í og þörfina fyrir aðstoð. Það var nú meiri frekjan. Gott ef ekki Svíar urðu helstu óvinir Íslands fyrir vikið, fyrir að hjálpa okkur.

En nei nú má ekki þakka aðstoðina með auknu framlagi.

Mér mislíkar þessi þáttur í fari margra minna landsmanna gríðarlega. Ég var ekki alinn upp við þennan hugsanahátt. Hugsanaháttinn um að við eigum rétt á öllu, að allir eigi að hlaupa til og aðstoða okkur  en sé kallað eftir aðstoð frá okkur nei þá mega menn nú bara eiga sig.

Ég sem gamall herstöðvaandstæðingur held nú reyndar að hersetan sé stór hluti skýringarinnar á þessum hugsanahætti. Við fengum að kynnast því að fá gæði alskyns, vinnu og dót, gegn því einu að landið væri hér út í ballarhafi. Menn nýttu þetta síðan í pólitísku skyni og notfærðu sér völd sín til að útdeila þessum gæðum og viðhalda eigin völdum í leiðinni. Þetta var sannanlega ekki mjög áberandi, menn reyndu að fela þetta sem kostur var. En kannski einmitt þess vegna liggur þetta svo djúpt í þjóðarsálinni. Þjóðin áttar sig ekki á því hvaðan þessi ömurlegi eiginhagsmuna hugsanaháttur kemur. Eb hann verður ekki betri fyrir það. Dropinn hplar steinninn og það gerði hersetan, því miður.

En er einhver að horfast í augu við það?

Því að það Ísland sem ég ólst upp við var ekki svona, jafnvel þótt herinn væri þá kominn. Það var andstaða og menn minntust á sjálfstæðið og reyndu að hamast á móti því neikvæða við hersetuna. Svo hætt það bara og menn sættust á þetta og þetta varð bara sjálfsagt. Og við erum varla enn farin að viðurkenna spillinguna gengdarlausu í kringum þetta og helmingaskiptinguna.

Er ekki hægt að breyta þessu, hverfa frá þessum hugsanahætti?

Getur maður beðið um að þannig sé um hnúta búið að maður geti verið Íslendingur með reisn?

Eða eru menn svo uppteknir af því að "standa í lappirnar"?
-